عارضه ارتفاع زدگی برای اکثر کوهنوردان نام آشنا می باشد به همین دلیل کوهنوردان با تجربه با متوسل شدن به تدابیر و روشهای علمی و تجارب بدست آمده در کوهنوردی در پی آنند تا بدون عارضه از این مرحله بگذرند همانطور که می دانید مولکولهای اکسیژن به همراه دیگر گازها در اطراف پوسته زمین وجود دارند و اکسیژن که ماده ای حیاتی برای ما می باشد بدلیل وزن سنگین تر نسبت به گاز های دیگر در لایه های  پائيني جو تراکم بیشتری دارد و این تراکم در سطح دریاهای آزاد به 270 میلی متر جیوه و در  ارتفاعات بالا تقلیل می یابد مثلا بر روی قله اورست به ارتفاع 8884  متر به 227 میلی متر جیوه می رسد و این بدان معناست که در ارتفاعات مختلف فشار مولکولی متناسب ارتفاع بر بدن انسان وارد می شود و مقدار این فشار بر اندامها بخصوص در رگها و موی رگها زیادتر بوده و مخل نظم گردش خون در  بدن می گردد در نتیجه جریان خون در رگهای بدن انسان متناسب میزان فشار وارده از بیرون می باشد و رابطه معکوس خواهد داشت . به همین منظور کوهنوردان با توقف و شب مانی در ارتفاعات مختلف و همچنین با برگزاری و ایجاد کمپینگ خود را با محیط بیرون سازگار می کنند ( هم هوایی ) این سیکل هم هوایی چنانچه مرحله به مرحله رعایت گردد می توان به ارتفاعات بلند تر قدم گذاشت و کمپینگ را به نقاط بالا منتقل کرد. حمل مواد غذایی بدلیل حجم زیاد باید کم کم در مسیر قله منتقل گردد. میزان تردد و مدت اقامت در ارتفاعات و مسیر قله. در هم هوایی و شناسایی مسیر ماثر خواهد بود . در صورت عدم علائم ارتفاع زدگی ( سر درد – تهوع – بی خوابی – گز گز زیر ناخنها – خواب آلودگی – بی اشتهایی  و .... ) کوهنوردان اقدام به تخلیه و اقدام به بر پایی کمپ بالاتر می نمایند و تعدادی از کوهنوردان بدلیل عدم هم هوایی و سازگاری در ارتفاعات 8000 متری از کپسولهای اکسیژن استفاده می کنند .

مدت اقامت و هم هوایی برای صعود به قلل 7000 الی 8000 متری به عوامل جوی – حوادث، تدارکات و عادت کردن به ارتفاع بستگی دارد و به دو روش اجرا می گردد.

الف : روش آلپی : این روش معمولاً بصورت انفرادی یا 3 الی 4 نفره می باشد در این روش بدلیل آمادگی جسمانی بالا و درصد توانایی در صعود مدت اقامت و شب مانی در ارتفاعات کمتر بوده و فرد صعود کننده ضمن هم هم هوایی خود را سریع به کمپ های بالاتر رسانده و قله را صعود کرده و سپس ارتفاع را کم کرده و به کمپ اصلی مراجعه می نماید .

ب : روش کرده ای : این روش برای گروهها 15 الی 10 نفره بوده جهت هماهنگی و هم هوایی اعضا تیم باید مدت بیشتری در کمپ ها اقامت داشته و از طریق طناب های ثابت کلیه نفرات باید حمایت شده باشند و حرکت بسیار کند و ایمن تر می باشد و از کمپ اصلی برای صعود به قلل 8000 متری 25 الی 30 روز بصورت مفید زمان لازم است .

علاوه بر آنچه بیان شد . شرایط جوی – حوادث ناشی از محیط مثل سرما و تخلیه انرژی و نزول انگیزه های درونی و... باعث شکست و عدم پیشروی کوهنوردان به قلل مرتفع می گردد. کار گروهی تحمل شرایط سخت و پایداری در مقابل عوامل باز دارنده در کوهنوردی از عوامل ماثر می باشد آنچه بطور خیلی مختصربیان شد به عنوان عوامل و روشهای هم هوایی و سازگاری با شرایط ارتفاعات بلند می باشد و در صورت عدم اجرای روشهای فوق هم هوایی ناقص بوده و کم کم به عارضه ادم ریوی تبدیل می گردد و نیز در صورت عدم پیشگیری ادم تبدیل به مرگ تدریجی خواهد شد.  ادم و نارسایی تنفسی یکی از بحرانی ترین عارضه کوهنوردی بوده  که در نهایت با فلج شدن اندامها و مرگ پایان می یابد .

ادامه دارد

مقاله از ابراهيم فرجي پور